دائمِ خدا تشنه بودم. حتی در حین آب خوردن هم عطش داشتم. هرجا می رفتم اول سراغ آب سردکن رو می گرفتم و بعد هم سراغ دستشویی! بعد از یک سال و نیم، چالشِ "آب سردکن-دستشویی" حوصله ام رو سر برد. می دونستم که به دکتر احتیاج دارم و حداقل اطلاعاتی که دکتر نیاز داشت مقدار آب مصرفی ام در طول یک روز بود. و اینگونه شد که Drinking Water در Home Screen  ِبهجت(گوشیم!) جا خوش کرد.

 Drinking Water کمک می کنه هر روز به اندازه کافی آب بخوریم و در نهایت نموداری از مصرف روزانه آب مون در طول ماه ارائه می ده. /لینک دانلود Drinking Water از کافه بازار

امسال، عبارتِ «یک لیوان آب خودتان بخورید و یک لیوان به دوست‌تان هدیه کنید» به عنوان شعار روز جهانی کلیه انتخاب شده. در حال حاضر ٢٧ هزار بیمار کلیوی نیازمند به دیالیز در کشور زندگی می‌کنند و یکی از اصول پیشگیری از بیماری های کلیوی خوردن آب به اندازه کافی است(برای کسانی که بیماری قلبی ندارند هر 2-3 ساعت یک لیوان).[منبع]

برگردیم به عطش دائمیِ من و دلیلش. بعد از عمل چشمم-که حتما یک روز ماجرای مفصلش رو اینجا می نویسم- خواننده ی دائمی نوشته های دکترِ عزیز شدم. توی اون چند روزی که درصدد پیدا کردن علت تشنگی دائمی ام بودم، نوشته ای با عنوان "توصیه هایی ساده برای همه" روی صفحهِ کلوبِ دکتر قرار گرفت. اون نوشته شامل توصیه هایی برای تغذیه سالم و در نتیجه زندگی سالم تر بود و این قسمت از نوشته، علاج درد من:

"در جمع این عزیزان که باید برای مسئولیت‌های بزرگی آماده شوند، به زبانی ساده چگونگی ایجاد بیماری در اثر مصرف نمك و چربی را تشریح کردم و گفتم: نمک آب را به صورت فزاینده‌ای جذب خود می كند و این باعث زیاد شدن حجم خون و پاره شدن مویرگ‌ها و سكته مغزی می‌شود كه بر اثر آن ممکن است نیمی از بدن یا تكلم یا دست‌ها دچار اشكال شوند."

و من، زهرا.میم، ملقب به زهرا نمکی -کسی که نمکدون از دستش جدا نمی شد- نزدیک یک هفته است که دست از سر نمکدون برداشتم و غذام رو با نمکِ خودم میل می کنم. تشنگی دائمی ام برطرف شده و خوشحالم که یک قدم از سکته مغزی دورتر شدم ^_^